Archiwum | O szkoleniach RSS for this section

Efektywność burzy mózgów – część I

W XX wieku w środowisku edukacyjnym a później także biznesowym wielką popularność zdobyła metoda twórczego myślenia zwana burzą mózgów. Metoda została opracowana przez Alexa Osborna (1953) – amerykańskiego menedżera, specjalistę od reklamy a później teoretyka kreatywności, który był także współzałożycielem fundacji propagującej twórcze rozwiązywanie problemów. Burza mózgów to technika pracy zespołowej, której celem jest znalezienie jak największej liczby rozwiązań jakiegoś problemu. Osborn podkreśla, że im więcej pomysłów zostanie wygenerowanych przez grupę uczestniczącą w burzy mózgów, tym większa szansa znalezienia wartościowych rozwiązań. Technika burzy mózgów opiera się na czterech głównych zasadach:

  1. Generowanie jak największej liczby pomysłów
  2. Unikanie krytykowania pomysłów
  3. Próby udoskonalania pojawiających się pomysłów
  4. Otwartość na bardzo śmiałe, nawet dziwaczne pomysły

Czytaj dalej…

Fredericka Herzberga koncepcja dwóch czynników – część II

Kilka tygodni temu opisywaliśmy wątpliwości jakie, jeszcze w latach 70 ubiegłego wieku, pojawiły się względem popularnej dzisiaj koncepcji motywacyjnej, zawartej w tytule. Badania zostały wykonane na 793 osobach reprezentujących różne zawody. Autorzy postawili sobie ogólne pytanie, czy czynniki określone przez Herzberga jako higieniczne wiążą się jedynie z negatywnymi emocjami nie powodując pozytywnych i odwrotnie, czy motywatory dotyczą jedynie satysfakcji nie powodując swoją nieobecnością także dyssatysfakcji pracowników. Wzięto pod uwagę reakcje badanych na trzy czynniki: samą pracę i możliwości awansu (motywatory) oraz wynagrodzenia (czynnik higieny). W wyniku przeprowadzonych analiz okazało się między innymi, że motywatory mogą być źródłem zarówno zadowolenia jak i niezadowolenia, co przeczy podstawowemu założeniu koncepcji.

Czytaj dalej…

Fredericka Herzberga koncepcja dwóch czynników – część I

Pod koniec pięćdziesiątych lat dwudziestego wieku amerykański psycholog Frederick Herzberg zaproponował dwuczynnikowy model motywacji pracowników (Herzberg i współpracownicy, 1959). Koncepcja zyskała dużą popularność wśród menedżerów i do dzisiaj stanowi żelazny repertuar wielu szkoleń z zakresu zarządzania ludźmi. Popularność tej koncepcji bierze się prawdopodobnie z jej prostoty i nieoczywistej myśli na temat zaangażowania pracowników. Główna idea, na której opiera się koncepcja to rozdzielenie wymiaru satysfakcji pracowników na dwie niezależne dymensje. Pierwsza to niezadowolenie a druga – zadowolenie. Według Herzberga inne czynniki odpowiadają za niezadowolenie pracowników (dissatisfiers)  a w konsekwencji spadek motywacji a inne za ich zadowolenie (satisfiers) mające związek z podwyższeniem motywacji. Tak więc istnieją takie czynniki w środowisku pracy, których obecność powoduje negatywne postawy zatrudnionych, jednak ich nieobecność nie wpływa na pozytywne postawy. I odwrotnie – możemy mówić o czynnikach wywołujących pozytywne postawy,  jednak ich brak nie demotywuje. Czytaj dalej…

%d blogerów lubi to: